آقای واعظی، استقلال قهرمان شده، لیگ بعدی دیگه نباید قهرمان بشه.

- چشم. برنامه دارم.

- چه برنامه ای ؟!

- مرفاوی!

- احسنت...

خیلی از هواداران استقلال و فوتبال دوستان معتقد بودند تنها کسی که از پس قلعه نویی بر می آمد فتح الله زاده بود و بس! اما دست آخر او نیز مجبور شد با ژنرال کار کند تا بقایش را تضمین کند هرچند که این اتفاق نیفتاد. اما این بار مخالفان قلعه نویی، واعظ را علم کردند و او را به جلو هل دادند.

برگردیم کمی عقب تر... هیچ کس مسئولیت رتبه سیزدهمی را قبول نمی کرد. یکی می گفت به من فرصت ندادند. دیگری می گفت تیم را من نبسته بودم. آن یکی می گفت نه آقاجان اینها همش توطئه و کار طرفداران آن آقاست!

قلعه نویی آمد... استقلال در جام حذفی قهرمان شد...

پس از قهرمانی استقلال در جام حذفی ناگهان ورق برگشت. حالا همه در قهرمانی نقش پررنگ و موثر داشتند. یکی می گفت تیم را من بسته بودم! آن یکی می گفت تیم را من تا این مرحله بالا آوردم!

واعظی آمد... واعظ زیرک و باهوش و البته قدرتمند بود. با وضعیتی که استقلال در هفتمین دوره لیگ و اوائل لیگ هشتم داشت کمتر کسی نزدیک استقلال می شد.

از همان ابتدا می خواست نقش موثر فتح الله زاده را در خرید بازیکنان زیر سوال ببرد و موفقیت استقلال را حاصل مدیریت مثبت خودش بداند. تا حدودی نظم و انضباط را به باشگاه بازگرداند و موفق هم بود. اما...

اما این اواخر... بدجوری اشتباه کرد... طبیعی بود تیمی که در کورس قهرمانیست حاشیه ها ناگهان 100 برابرمی شود و به سراغ آن تیم می آید. شخصیت واقعی یک مدیر زیر همین فشارها مشخص می شود وگرنه آن موقع که استقلال به حریفانش 5گل یا 6گل می زد که هنر واقعی مدیر مشخص نمی شد.

گذشت. خیلی شیرین بود. قهرمانی در روز آخر. این بار در لیگ برتر و باز هم به دست قلعه نویی... نه این قهرمانی خوشایند مخالفانش نبود. اما چاره ای جز تسلیم نبود.

خلاصه آقای مدیرعامل و آقای سرمربی، قهرمانی را که محصول مشترک آنها بود به فراموشی سپردند و شمشیر را برای هم از رو بستند. از دید واعظ، سرمربی استقلال بیش از اندازه بزرگ و محبوب شده بود و از دید سرمربی، واعظ  او را محدود کرده بود. خیلی راحت راهشان از هم جدا شد. یکی مدیرعامل تیم محبوب پایتخت ماند و دیگری شد سرمربی یکی از بهترین تیم ها!

قلعه نویی رفت سپاهان تا بار دیگر خود را ثابت کند. آنجا همه ی امکانات برایش فراهم بود. اما این طرف واعظ می دانست که سایه قلعه نویی بدجوری بر او سنگینی می کند. اگر اشتباه کند بعدها او را متهم خواهند کرد که چرا با قلعه نویی این برخورد را داشت. اما واعظ مصمم بود. قرارداد خیلی از بازیکنان را تمدید کرد. بازیکنان جدید و خوبی به خدمت گرفت. علیزاده ای را که برای استقلالی ها تبدیل به کابوس شده بود کنار گذاشت. همه اینها نوید روزهای خوش را می داد. اما اشتباه کرد... اشتباهش مرفاوی بود... در ذهن مدیرعامل چه می گذشت که این انتخاب را انجام داد؟ کارنامه مرفاوی درخشان بود؟ توانایی کنترل حاشیه ها را داشت؟ آیا ممکن نیست هواداران به او خرده بگیرند؟ آیا در آینده خودش باز مدیرعامل می ماند؟ مرفاوی را آورده تا در صورت ناکامی، راحت برکنارش کند؟ مرفاوی را آورده که استقلال نتیجه نگیرد؟

چه کسانی حامی مرفاوی هستند؟ طرفداران حجازی؟ هرگز... طرفداران قلعه نویی؟ هرگز... حتی خیلی از طرفداران استقلال هم آینده ی درخشانی را نمی توانند برای تیمشان متصور باشند... آنها هنوز بهشاد یاورزاده را فراموش نکرده اند... منصوریان را فراموش نکرده اند... بردهای زورکی با پرتاب اوت را فراموش نکرده اند... شاید مرفاوی اگر بازیکنان درست و حسابی زیردستش باشد بتواند خودش را نشان بدهد و جواب تمام منتقدین را هم بدهد. اما اگر اینطور نشد چه؟ هواداران، مدیرعامل را مقصر اصلی ناکامی می دانند یا مرفاوی را؟ راحت ترین کار برکناری مرفاوی نیست؟ این قانون نانوشته که می گوید سال بعد ((باید)) تیم قهرمان له شود کجای این معادلات قرار می گیرد؟

منتظر می مانیم...

حداقل تا اولین بازی... سپاهان اصفهان – استقلال تهران