يادش بخير

اون روز که تلفنت داشت زنگ ميخورد. نگاه کردي ديدي يه شماره آشناست. آره. خودش بود. هموني که منتظرش بودي.

مثل اينکه ميدونستي روزي از اين شماره بهت زنگ ميخوره.

حاجي پشت خط بود: اميرخان. شما جزو گزينه هاي فصل بعد ما هستي. اگه ميشه يه وقتي براي مذاکره بذاريم تا برنامه هاتون رو به هيئت مديره تحويل بديم

امير: دوباره چه خوابي برامون ديدي حاجي؟ اون سري که منو دعوت کرديد و فيروز شد سرمربي. کم حرف و حديث شنيدم؟ ولمون کن حاجي. ما کجا. استقلال کجا؟

حاجي: زود قضاوت نکن اميرخان. اگه ميخواي جواب رد بدي بده. ولي بدون دين همه اونايي که منتظر برگشتت هستند به گردنته. حالا خود داني.

ديگه صدا رو نميشنوي. انگار ماتت برده امير. يه لحظه بدون اينکه گوشي رو از روي گوشت برداري مات به يه نقطه خيره ميشي.

يادش بخير. اون روزي که براي اولين بار ساک آبي رنگتو برداشتي و با اتوبوس به محل تمرين تيم رسيدي. سني نداشتي. فقط 21 سالت بود که قرار بود لباس روياي دنياي کودکيتو تنت کني. يادته امير؟ شب از خوشحالي خوابت نبرد.

اومدي و همه رو انگشت به دهن گذاشتي. انقدر با انگيزه بودي که حضورت جاي خيلي ها رو تنگ ميکرد.

همه ميگفتن اين ديگه يهو از کجا سبز شد. از همون موقع مدال ژنرالي رو روي سينه ات زدند.
درست همزمان با وقتي بود كه حسادت ها عليهت شروع شد.
اونا نميتونستند يك شاهيني رو تو جمع خودشون جا بدند. ولي تو نميفهميدي چرا؟ از همون موقع عادت داشتي مقابل نا مهربوني ها و دشمني ها لبخند بزني. يه لبخند قشنگ كه چهره معصوم و چشماي نجيبت رو دوست داشتني تر ميكرد.

يادته امير؟ تيم رو فرستاند دسته 3. چه روزايي بود. يهو دورو برتو نگاه كردي ديدي هيچ كس نيست. تنهاي تنها مونده بودي. با خودت گفتي: اِ پس.... كه همش دم از غيرت ميزد كجاست؟ پس...... كه هميشه بعد از باخت تيم گريه ميكرد كو؟ ..... مگه نميگفت استقلال مال اونه؟ چيشد پس؟

همه پشت درخت قايم شده بودند. همه گذاشتند رفتند. تو موندي وحوضت امير. يادته؟ اومدن در گوشِت خوندن: امير تو هم نبايد بموني. اين استقلال ديگه استقلال بشو نيست. هوادارا هم دوسال صبر كنن ببينن خبري نيست بيخيال ميشن. الان تو جووني. استعداد داري. نذار پاي استقلال حروم بشي. كلي پيشنهاد داري. فوتبالتو خراب نكن امير. اين تيم ديگه چيزي نميشه. بيا بريم

يه لحظه ياد اون كودكي افتادي كه تو استاديوم تو بقل پدرش داشت گريه ميكرد. دلت شيكست. با خودت گفتي پس توئون دل شيكسته اين هوادارا رو كي ميده؟ نه من بايد بمونم. همون طور كه استقلال يه روزي منو از كوچه و خيابون جمع كرد و منو كرد امير قلعه نوعي. حالا من بايد دينم رو به اين تيم ادا كنم. من بچه پايين شهر هستم. نامردي و ميدون خالي كردن تو ذاتم نيست
يادته؟ توي اون اوضاع بد مالي حاضر شدي يه فصل مجاني واسه استقلال بازي كني. يادته؟ چقدر عرق ريختي. چقدر تمرين كردي. چقدر دوئيدي. وقتي ميرفتي خونه والده چشمش به در خشك شده بود تا بچه اش سالم از راه برسه. هر روز لاغر تر و زرد تر ميشدي. اصلا فكر خودت نبودي.
چه زحمتي كشيدي و چه جوني كندي تا تيم رو برگردوني دسته يك و سال بعد هم قهرمان بشه. اون روز دوباره تو استاديوم چشمت به اون كودك افتاد كه پدرشو بقل كرده بود و داشت از خوشحالي فرياد ميكشيد. اشك توي چشمات جمع شد. دستتو بردي بالا و گفتي خدارو شكر. از خداي خودت تشكر كردي. همون خدايي كه هميشه تورو اون بالا نگه داشته و نذاشته بيفتي. تو فكر خودت بودي كه پدر اون كودك صدات زد: ببخشيد امير آقا. ميشه با پسر من يك عكس يادگاري بندازي؟ اون خيلي شما رو دوست داره.....
 
همون روزا بود كه اونايي كه پشت درخت بودن دونه دونه اومدن بيرون: اصلا چرا امير بايد كاپيتان باشه؟ من هم بزرگتر از اونم هم سابقه ام بيشتره.
نميدونستي چي بگي. مثل هميشه خنديدي. همون خنده هاي قنشگ و دوست داشتنيت.
چيزي نگذشت كه يه صداي در گوشِت گفت: امير وقت رفتنه.
گفتي: چرا؟ من تازه 31 سالمه. الان 7-8 سال بزرگتر از من هستند كه سر و مر گنده دارن بازي ميكنن
جواب شنيدي: بايد بري امير. مطمئن باش حكمتي تو كاره.
چاره اي نبود. توي دوران اوج كفشها رو اويزون كردي و شدي دستيار سرمربي. بعد يه مدت هم رفتي آلمان تا چيزاي جديد ياد بگيري. علم روز مربيگري رو آموزش ببيني. و برگردي و دوباره مارو خوشحال كني.
اومدي و اين بار تيم شكست خورده پورحيدري رو تحويل گرفتي. هيچ فكر نكردي اگه شكست بخوري چي ميشه؟ آبروي خودت رو اوردي سر راه. واقعا دل شير داشتي. تيم رو قهرمان كردي و اون لبخند هميشگي رو لبت بود.
بازم دستتو بردي و بالا و خدا رو شكر كردي.
سال بعد نوبت از ما بهترون بود كه جاتو بگيرن. تو هم به عنوان مربي قهرمان حاضر شدي دستيار بشي. ولي اواسط فصل يه صدايي بهت گفت: وقت رفتنه.
گفتي: ولي تيم الان به من احتياج داره. من بايد دينم رو بهش ادا كنم.
گفت: نگرارن نباش. مطمئن باش حكمتي تو كاره.
رفتي و حكمتي هم تو كار بود. قرار نبود توي تيمي كه قراره نهم جدول بشه سهمي داشته باشي. خدا ميخواست بهت عزت و بزرگي بده. نه خواري و ذلت.
فصل بعدش نوبت خودت بود. هيچ كي حاضر نبود اون تيم آش و لاش رو تحويل بگيره. داشتي با خودت چيكار ميكردي امير؟ دلت ميخواست دل هوادارا شاد بشه. يادش بخير. دربي ها رو يكي پس از ديگري فتح ميكردي. اصلا انگار شكست توي خونِت نبود.
بعد از 2 فصل ناداوري و ناجوونمردي تونستي تيم رو به قله ليگ برتر برسوني. يادته امير؟ عجب روزي بود. تو آزادي نماز شكر خوندي و از خداي خودت تشكر كردي كه دل هوادارا رو شاد كرده. هنوز خوشحاليت تموم نشده بود كه.... يه صدايي گفت: وقت رفتنه امير...
گفتي: ولي من تازه با اين تيم قهرمان شدم. هنوز خيلي برنامه ها......
گفت: بايد بري امير. يه حكمتي توشه.
و گذاشتي رفتي. فصل بعد تيم چهارم شد و فصل بعدش سيزدهم.......
صداي تلفن رشته افكارتو پاره ميكنه
حاجي: امير خان. حاج امير. صداي منو ميشنوي؟ الو
ژنرال: هستم حاجي.
حاجي: پس چرا جواب نميدي؟ دو ساعته دارم صدات ميكنم
ژنرال: ببخشيد حاجي. يه لحظه رفتم تو فكر
حاجي: خب امير خان چيكار ميكني؟ مياي جلسه بذاريم برنامه هاتو بدي؟
ژنرال: چرا نميام حاجي؟ من به اين تيم و هوادارانش مديونم. هر كاري از دستم بر بياد كوتاهي نميكنم. ولي فقط تا آخر جام حذفي. چون به ازبسكتاني ها قول دادم.
حاجي: حالا بيا. با هم حرف ميزنيم
***
روز فينال يادته امير؟ با صلابت تر و محكم تر از هميشه تيمو قهرمان كردي.وقتي جامو رو دستاي علي منصور ديدم چه حالي بهمون دست داد. يادش بخير.
  بعد بازي بود كه حرف از رفتن زدي. چشمت تو چشم هوادا افتاد. نتونستي دل بكني. به پيشنهادهاي ميلياردي پشت كردي و اومدي. قيد 700 ميليون مس رو زدي و موندي. موندي تا يه فصل رويايي داشته باشيم. انگار خدا يار دوازدهم تيم بود....
آخراي فصل يادته؟‌ چي به روز خودت اورده بودي امير؟ اون خنده هاي قشنگ و دوست داشتنيت كجا رفته بود؟ چرا بغض گلوتو گرفته بود؟ فداي چهره معصومت بشم بخند. مگه به اون حكمتي كه هميشه تورو اون بالا نگه ميداشت اعتقاد نداشتي؟ پس ديگه از چي ميترسي؟
اون شب كه رفتي زيارت امام رضا يادته؟ گفتي يا امام رضا. من براي خودم چيزي نميخوام. دل اين 20 ميليون آدم رو شاد كن. نذار دلشون بشكنه. چشم اميدشون به توئه. يا امام رضا. قول ميدم اگه منو شرمنده اين مردم نكني، بذارم از تيم برم. خودت كمكشون كن.
يه دعاي ديگه هم كردي. يادته؟
يكشنبه رو يادته امير؟ عجب روزي بود. انگار خورشيد يه جور ديگه ميتابيد. درو ديوار و درخت ها داشتند به ادم نويد يه روز قشنگ رو ميدادن. يه روز به ياد موندني. از گل رويايي جانواريو تا بازي مردونه خوزستاني ها. بغض گلوتو فشار ميداد. دولا شدي زمينو ماچ كردي. دستتو بردي بالا و خدا رو شكر كردي. از امام رضا تشكر كردي. تو رخت كن نتونستي جلوي خودت رو بگيري. جام تو بقلت بود و داشتي گريه ميكردي.
حتي براي چند لحظه از فكر حال خانم والده اومدي بيرون. يادت رفته بود كه كسالت داره. يهو مثل برق پريدي و زنگ زدي خونه. بابك گوشيو برداشت.
بابك: الو امير. بهت تبريك ميگم برادر. قهرمانيت مبارك..... صداي جيغ خوشحالي اميرهوتن از پشت تلفن ميومد. ياد دربي افتادي و اشكهايي كه ميريخت و امونتو بريده بود. بازهم اشك از چشمت سرازير شد و گفتي خدايا شكرت.
امير: بابك حال مادر چطوره؟
بابك: باور نميكني امير. انگار معجزه شده. سوت پايان بازي رو كه زدند حال مادر از اين رو به اون رو شد. تو هر دوتا حاجتتو از امام رضا گرفتي.
اشكهاي امير شديد تر شد. بلند گفت: يا امام رضا. ممنونم ازت.

از رختكن خارج شدي. فرداي اون روز يك بسته پيشنهادي از مديرعامل به دستت رسيد. بايد از بين استقلال و همكارانت يكي رو انتخاب ميكردي. بي انصافي نبود؟ تو روزهاي سختي كسايي بودند كه پشتت بودند و دست اونا هم توي اين قهرماني بوده. حالا بي انصافي نبود قيدشونو ميزدي؟

ياد دوران كودكيت افتادي. تو كسي بودي كه از 8 سالگي پدرتو از دست دادي و مجبور شدي با سن كمي كه داشتي هم درس بخوني و هم كار كني تا شكم مادر و برادرانت رو سير كني. تو از بچه گي روي پاي خودت وايستادي و به احدالناسي باج ندادي.... پس نبايد زير بار ميرفتي.

يه لحظه يكي صدات زد: امير خان.
فكر كري يكي از هوادارن اومده تا عكس يا امضا ازت بگيره. برگشتي. يه چهره آشنا به چشمت خورد.
امير: ببخشيد من شما رو جايي نديدم؟
جوان: اميرخان شما اون موقع ها رو يادت نمياد. ولي من به خوبي اون روز يادمه. روزي كه از دسته سه برگشتيم و فصل بعدش قهرمان شديم
امير: شما؟
جوان يك عكس از جيبش بيرون مياره. يك كودك در كنار پدرش در آغوش امير. ياد اون روز ميفته. اشك تو چشمات جمع ميشه. مرد جوان هم داره گريه ميكنه. يه لحظه هم ديگ رو در آغوش ميگيريد.
جوان: امير خان نبايد مارو تنها بذاريد. شما بريد دوباره مثل فصل پيش تيممون رو تحقير ميكنن. شما نبايد بري.
يه لحظه يه صدا تو گوشت  ميپيچه: وقت رفتنه
ديگه سوالي نميپرسي. مطمئن هستي اين بار هم حكمتي توشه.
مرد جوان رو از اغوشت خارج ميكني: من بايد برم عزيزم. مطمئن باش حكمتي توشه.
----
امير با چشمهان گريان از مرد دور ميشه و ميره. ميره و دوباره منتظر ميشينه. تا روز ي كه مجددا تيم قهرمانش رو به خاك سياه بنشونند و مجددا بيان سراغش.
اصلا امير براي همين ساخته شده. گرفتن تيمهاي بحران زده و قهرمان كردن. قرار گرفتن تو تيم قهرمان كار امير نيست.
امير رفت. انگار او انسان نبود. يك فرشته بود .يك فرشته نجات.

منتظر روز بازگشتت ميمونيم فرشته نجات.
دوستت داريم. هر جا كه باشي

-------------------------------